Piglet sidled up to Pooh from behind.
"Pooh!" he whispered.
" Yes,Piglet? "
"Nothing," said Piglet,taking Pooh's paw.
" I just wanted to be sure of you."
ภาพมิตรภาพแสนซื่อ ขณะที่พิกเล็ทเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆ รอยเท้าคู่เล็กๆย่ำไปบนหิมะ เคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทาง เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง
ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควร และคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย พิกเล็ทเลยต้อง"ขอเสียง"ด้วยการเรียกพูห์ เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า"มีอะไรหรือพิกเล็ท"พิกเล็ทกลับเกาะมือพูห์ไว้ก่อนตอบว่า"เปล่า ไม่มีอะไร แค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"
ภาพนี้ ถ้อยสนทนานี้ เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้า ควรเป็นพูห์หรือเปล่าที่น่าจะเป็นฝ่าย"ขอเสียง"พิกเล็ท ว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่ นั่นหมายถึงว่าเป็นความกังวลในใจพิกเล็ทเอง ที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา
ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดี แต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไป หันกลับมามองข้างหลังอีกทีอาจจะเศร้าใจ หากพบว่าคนที่เราไว้ใจ …ไม่มีใครเดินตามเรามาอีกแล้ว
ไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอ ไม่อยากตามหลังเช่นกัน กลัวตามไม่ทัน กลัวเธอทำฉันหล่นหาย อยากให้เราเดินเคียงกันไป อยากอุ่นใจมั่นใจ ว่าตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล …เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง
แค่อยากรู้ เธอยังไม่ลืมฉัน
ตีพิมพ์ครั้งแรกในคอลัมน์ "ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ ชีวิต"
'ปราย พันแสง หนังสือพิมพ์มติชนรายวันหน้า 14
ฉบับวันอาทิตย์ 12 ธันวาคม 2542
(ไม่อยากเชื่อเลยเนอะแปดปีแล้ว)
คลิกอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับหนังสือ
I Hate You
1%5B1%5D.jpg)
41 comments:
มีปัญหาเรื่องการใส่เพลงลงบล็อกอีกแล้วค่ะ
เซ็งเลย
แก้หลายรอบแล้วไม่หายสักที
ขอความช่วยเหลือด่วน
อยากได้โค้ดที่ใช้กับ wma. อ่ะค่ะ
ขอบคุณอย่างแรงล่วงหน้าค่ะ :)
55555 เอาของเก่ามาหากินซ้ำ
เรื่องแปะเพลง ลองเข้าไปดูที่นี่นะครับ
http://www.rumpuey.com/pantip/audio.htm
น่าจะช่วยได้นะ ว่าแต่ปัญหาที่แปะไม่ได้นี่เป็นจั๋งไส เผื่อผมจะเคยเป็นเหมือนกัน
อ่านได้ไม่มีเบื่อเลย ทุกเรื่องราวในหนังสือเล่มนี้
และเรื่องนี้ก็อุ่นดี
มะก่อนเคยเดินตามหลังใครบางคน
แต่ตอนนี้มีใครบางคนมาเดินตามหลัง
แตกต่าง ช่างแตกต่าง
เดินเคียงข้างแหละ ดีแล้ว เผื่อสะดุดยอดหญ้าจะได้ประคองทัน :)
ด.ญ.ปิยวรรณ
พี่ 'ปราย
แอบตกใจด้วยคนว่า 8 ปีแล้วเหรอ
ตลกไหมคะ เพราะอายุ 30 up (หมายถึงบาร์ฟินน์)
ก็กลายเป็นคนหลงยุค
นับวันที่ซื้อหนังสือแต่ละเล่มแล้วตกใจ
อะไร ซื้อมาแล้ว 3 ปี ยังอ่านไม่จบเลย
เหมือนเพิ่งหยิบมาเมื่อครึ่งปีนี่เอง
แล้วอีก 3 ปีต่อจากนี้หละ เราจะเป็นยังไง
บาร์ฟินน์ถือว่านี่เป็นอาการหวั่นวิตกของคนอายุ 30 up ที่ยังปลงชีวิตไม่ได้
บางครั้งก็หัวเราะกับตัวเอง (แบบแค่นๆ)
จะอะไรกันนักกันหนากับชีวิตหนอ
อืม...จะบอกว่าดีใจที่เจอ Blog พี่'ปราย
และขออภัยที่บังอาจหายหน้าหายตาไปนาน
จะบอกด้วยว่ารู้สึกสดชื่นทุกครั้งที่อ่านของงานพี่'ปรายค่ะ
รัก แต่ไม่คิดถึงแล้ว...เพราะเจอกันแล้วไง
บาร์ฟินน์ (555...หัวเราะกับชีวิตหน่อย)
หลังจากอ่านจบ น้ำตาผมไหล
ไม่รู้ว่าถ้าอ่านเมื่อว่า 8 ปีที่แล้วจะเป็นอย่างไร
แต่หลังจากอ่านจบในวันนี้ น้ำตาผมกำลังไหล?
Na-pongs
น้ำตาไหลในฐานะของหมีพูห์หรือพิกเลทหนอ
แต่เอ ทำไมพี่ดีใจที่น้องน้ำตาไหลล่ะ :)
บาร์ฟินน์
โอยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากจะร้องกรี๊ด
เราไม่เจอกันแบบนี้มานานมากจริงๆ นะ
หลายปีที่ผ่านมา อะไรเปลี่ยนแปลงไปเยอะ
แต่ตัวหนังสือของบาร์ฟินน์ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย
ดีใจที่โลกหมุนให้มาเจอกันอีกนะจ๊ะ
ด.ญ.ปิยวรรณ
สะดุดยอดหญ้าเนี่ยนะ
โหยๆ :)
อ้อ พี่ยังไม่ได้ตอบจดหมายคู่กรณีของเราเลยเนี่ย
ตั้งท่าหลายรอบแล้ว คำถามยากจัง เรื่องงานที่รักอะไรประมาณนั้น แต่ยังตั้งใจจะตอบอยู่นะ ไม่รู้เจ้าตัวยังรออยู่อีกหรือเปล่า แต่น่าจะทำใจได้บ้างแล้วนะ แบบว่าคบกะพี่ต้องอดทน :)
pickmegadance
พี่อยากได้โค้ดใหม่มาแปะน่ะ
แล้วก็อยากได้เว็บฝากเพลงที่ไม่ล่มบ่อยๆ น่ะ
ช่วยหน่อยได้มะ
ถ้าสามารถ ฝากอีเมล์ของพี่ไว้ในอ้อมใจของน้องด้วย
ppansang@yahoo.com
prypansang@hotmail.com
นะนะ น้องนะ :)
^^ Pooh... This picture is simple but imprinted in many hearts. "ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ ชีวิต", though 8 years, this story still clear as present. ^^
เรื่องโค้ดเพลงกับบล็อกสป็อทนี่
ใช้อันที่มีแหละครับ มันจะแจ้งว่ามีปัญหาตรง html ของเพลง
ดังนั้นเวลาที่สป็อทแจ้งเออเร่อ ให้เอาเครื่องหมายถูกตรงช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ตรงนั้นออกครับแล้วกดพับบลิชไปได้เลย
เคยเจอปัญหานี้เหมือนกันครับ แต่พอกดพับบลิชซ้ำ หลังจากเอาเครื่องหมายถูกออก ตรงหน้าโค้ดเพลงน่ะครับ
มันก็เล่นได้ปกตินะครับ
แต่ปกติผมใช้โค้ดเพลงวางตรงที่เขียนเอนทรี่เลย ไม่ได้แบ่งไว้วางด้านข้างแบบที่คุณ 'ปรายใช้ เลยไม่แน่ใจว่าใช้วิธีการเดียวกันได้ไหม
แต่ถ้าทราบรายละเอียดมากกวานี้ ว่าโค้ดเพลงเออเร่อ หรือไม่เล่นเพราะเหตุใด มีคำอธิบายเป็นภาษาอังกฤษน่าจะบอกได้ว่าโค้ดเสีย ลิงค์เพลงที่เอามาเสีย หรือว่าอย่างไรน่ะครับ
:)
www.freewebs.com ฝากเพลงได้แจ่มมาก และไม่ล่มบ่อยๆครับ
ไม่ใช่ทั้งคู่ครับ
ไม่ใช่ทั้งหมีพูห์หรือพิกเลท
ไม่ใช่ทั้งบทพูดที่เกิดขึ้น และไม่ใช่ทั้งฉาก
ความจริงมันอาจจะเพราะทุกอย่างรวมกัน นั่นรวมไปถึงสภาพจิตใจของผมด้วย เรื่องจริงครับที่น้ำตาผมไหล ไม่ใช่เขียนให้เก๋ไก๋ หรือเอาเท่
ผมว่ามันน่ารักจนห้ามน้ำตาไม่อยู่ จริงๆ นะ!
ว่าไปก็เลยสงสัย ผมเลยลองเปลี่ยนบทพูดนี้ เปลี่ยนฉาก เปลี่ยนตัวละครเล่นๆ
ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหาก...
ภาพมิตรภาพแสนซื่อ ขณะที่จอห์น เอฟ. เคนเนดี้เดินตามอับราฮัม ลินคอล์นต้อยๆ...
เคยผ่านหูผ่านตามาว่าสองตัวละครที่ผมสุ่มหยิบขึ้นมานั้นมีอะไรๆ ที่ใกล้เคียงกันจนน่าประหลาดๆ แต่ที่แน่ๆ ผมไม่รู้ว่าผมจะร้องไห้อีกหรือไม่? และอย่างไร?
เดินตามหลังใคร ก็เสี่ยวเขาผายลม
เดินนำหน้าใครก็เสี่ยวๆหลัง
เดินเคียงข้างน่าจะดีที่สุดจริงๆแหละครับ
ป.ล. นิตยสารไม่วางฟอร์มหาซื้อยากมากครับ อีกอย่าง ผมยินดีรอจดหมายตอบของพี่ทุกเมื่อครับ คิดดีแล้วครับถึงมา คบ ฮ่าๆๆๆ
ด้วยความเคารพครับ
จำได้ตั้งแต่ตอนนู้นที่รู้จักน้องหมีพูห์กับพิกเล็ทจากงานเขียนของพี่น่ะค่ะ พอไปอ่านเอง มีตอนนึงน้ำตาซึมๆ ออกมาเลย มันซึ้งอะค่ะ ... แต่นี่ก็ไม่ได้อ่านมานานละ
บทนี้ซึ้งกินใจมาก พี่'ปราย
อ่านทีไรก็อินไปด้วยทุกที
ไม่น่าเชื่อเหมือนกันค่ะว่าผ่านมา 8 ปีแล้ว
แต่เนื้อความก็ยังคงคลาสสิคอยู่
หนังสือ ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ ชีวิต
เป็นหนังสือเล่มแรกที่ทำให้เอ๋มีมุมมองที่แตกต่างไปจากที่เคยเห็น เคยรู้สึก ก็ขอบคุณพี่ 'ปรายไว้ตรงนี้เลย
อ่านคอมเมนท์ในบล็อกแล้วนะคะ
ขอบคุณค่ะ ได้รับกำลังใจที่ดีมากๆเลย
Link บล็อกของ พี่ปราย (ขออนุญาตเรียกพี่น่ะค่ะ) มาจากเพื่อน (เจ้า pickmegadance) เคยได้ forward email บทความนี้หลายครั้ง เปิดอ่านทุกครั้ง และชอบทุกครั้งค่ะ เพิ่งรู้ว่าพี่เป็นคนเขียน ขอบคุณค่ะ
พี่'ปราย
ฉันรักเธอ ฉันเกลียดเธอ ชีวิต เล่มนี้เนี่ย
เป็นหนังสือเล่มแรกที่ได้รู้จักพี่เลยค่ะ
เพิ่งซื้อเมื่อ 8 เม.ย.2544 งานสัปดาห์หนังสือ
เลยรู้จักบทนี้มาไม่ถึง 8 ปี แหะๆ
(แถมซื้อให้เพื่อนอีก 3 คนเป็นของขวัญหล่ะ)
อ่านทีไรก็อบอุ่นเสมอ
สมัครเป็นสมาชิก freeform แล้วนะค่ะ
วันนี้เพิ่งได้เล่มใหม่
แอบอ่านที่ทำงานด้วย หุหุ
รักษาสุขภาพนะค่ะ
jejib
น่ารักมั่กๆเลย
ขอบคุณอย่างแรง
อ่าน freeform แล้วเป็นไง
ติชมมาบ้างนะจ๊ะ
fai :)
ดีใจที่ได้เจอกัน
ฝากบอกเพื่อนด้วย
สิ้นปีมารับคอมมิสชั่นนะ
ที่พาแขกมาแนะนำ
ว่าแต่ลิงค์บล็อกพี่ไว้ที่ไหนคะ
ไม่เห็นทิ้งทางเอาไว้บ้าง
Nimman~Radee
ด้วยความยินดีจ้ะ
ต้นน้ำ บัวไร
อ้าว ตำตอ
เพิ่งรู้ว่าเป็นคนเดียวกัน
น่า นะ ขนาดเดิมาด้วยกัน
ข้างๆ กันนี่แหละ ใช่ว่าจะรอด
ใช่มะ :)
Na-pongs.
haha
ดีค่ะดี
น่ารักค่ะ
พี่อ่านอีกทีวันนี้ เห็นคำหลายคำที่อยากตัดออกบ้าง
แต่คิดว่าไม่ตัดดีกว่า อดีตก็คืออดีตนะ
แก้ไขวันนี้ มันก็กลายเป็นวันนี้สื ใช่มะ
แต่เปลี่ยนเป็นเคเนดี้กะลินคอล์นนี่พี่ขำจริงนะ :)
foneko
อ้าวเหรอ เพิ่งรู้นะเนี่ย
แต่พี่ว่าหนังสือชุดหมีพูห์
มันเหมาะกะฝนไงไม่รู้นะ :)
Sleepless Down Deep & Broken Life
ขอบคุณอย่างแรงเลยค่ะ
เดี๋ยวจะลองทำดูตามคำแนะนำนะคะ
ว่าแต่ลิงค์ไปเว็บคุณใช้ไม่ได้นี่นา
NowhereMan
นะ
พี่ว่าเข็มน่ะกลุ่มเป้าหมายของพี่เลยนะ
haha
jejib
พี่แปะคอมเมนต์ในบ้านน้องไม่ได้นะ
ทำไมหว่า?พักนี้ติดขัดไปหมดแฮะ
อีกนิดนะ
บาร์ฟินน์
พี่ตามลิงค์ไปแล้ว
เข้าไม่ได้แฮะ
เข็ม
เข้าได้ อ่านได้
แต่แปะเยี่ยมไม่ได้แหละ
ของlive เนี่ย ทำไมพี่แปะไม่ได้เลยล่ะ
ลองหลายที่แล้วเน้อ
สงสัยทำอะไรพลาดแน่เลยพี่
พี่'ปราย
พี่ต้อง login ก่อนโพสตอบอะครับ ถึงจาขึ้นเท่าที่ทราบมา ไม่งั้นก็ต้องขอรายละเอียดเพิ่มเติมหน่อยละครับงานนี้ ^^ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่เยี่ยมชม
พี่'ปราย
จิ๊บเข้าใจว่าน่าจะต้อง sing in เข้าไปด้วย hotmail นะค่ะถึงจะเข้าได้
ยังไงก็ดีใจนำไปก่อนแล้วที่รู้ว่าพี่'ปราย
แวะมาอ่าน
หนังสือพิมพ์มติชนหน้านี้..ยังตัดเก็บไว้อยู่เลยค่ะ..
กรอบและซีดมาก ๆ
^^
ครับ
ปกติเขียนอยู่ที่เอกซทีนคับ
แรกเริ่ม ลองที่ บล็อกสป็อท แต่เพิ่งลบบล็อกไปน่ะครับ
เหลือแต่ไอดีที่ยังใช้ได้
ขอบคุณที่ตอบคอมเมนต์ครับ
:)
หนังสือเล่มนี้ของพี่
เป็นจุดเริ่มที่ทำให้เก๋รู้จักพี่ปราย
เป็นจุดเริ่มที่ทำให้กลายมาเป็นแฟนหนังสือพี่ปราย
อ่านกี่ทีก็ ซึมซาบ
แล้วยังอดมาบอกต่อใครต่อใครที่สนิทไม่ได้ด้วย
ป.ล.สบายดีใช่ไหมคะพี่ปราย
แล้วเจอกันงานหนังสือนะคะ
หวายยยย โดนพาดพิง
วันนี้เพื่อนมายืมหนังสือไปอ่าน
เลยหยิบเล่มนี้ให้ไป ฉันรักเธอ ฉันเกลียดเธอ ชีวิต
หายไปสักพักก็เอากลับมาคืน แล้วพูดว่า
'ฉันเข้าใจชีวิตเธอแล้วล่ะ' งง มันเหมือนกันนะเนี่ย
แต่จะว่าไปถ้าชีวิตเหมือนหนังสือเล่มนี้ก็ดีสิ
แอบกระซิบบอกพี่ว่า ยังไม่ได้ฟรีฟอร์มเล่ม 9 กะ 10 เลย น้อยใจแล้วนะเนี่ย ฮือๆๆ
สงสัยต้องบุกไปเอาถึงที่ซะแว้วววววววว อิอิ :)
อ่านตอนนี้ไม่ค่อยซึ้งเท่าไหร่ เหมือนหัวใจปล่อยวางได้ (ฮา)
เมษานี้บวชแล้วนะพี่แจ๋ว ที่อุดรครับ คงปลายเมษานั่นแหละถึงออกมา
รักษาสุขภาพครับผม
ไม่อยากเชื่อเหมือนกันค่ะว่าแปดปีแล้ว
ยังจำได้เลยว่านั่งอ่านอยู่คนเดียวในตอนสายๆของวัน
แล้วน้ำตามันก็ไหล...
เป็นหนังสือที่รักมากอีกเล่มนึงเลย
ชอบมากค่ะ โดยเฉพาะบทที่เอามาลงให้อ่าน
ว่าแล้วก็อยากกลับไปหยิบมาอ่านอีกสักรอบ
อยากรู้เหมือนกันว่าความรู้สึกจะเปลี่ยนไปมั้ย
ถ้าอ่านในวันที่เราโตขึ้น
ชอบมากๆครับ
จำได้ว่าอ่านครั้งแรก
อึ้งๆไปหลายรอบ
แล้วไปคุยให้หลายๆคนฟังด้วย
หนังสือพิมพ์ฉบับนี้น่าจะยังมีที่ห้อง
คืนนี้ไปรื้อดีก่า : )
หยิบมาอ่านบ่อยๆ ตลอดแปดปีที่ผ่านมา
ส่วนวันนี้
เพิ่งอ่านศิลปะลวงโลก ของ อาคิม คูบินสกี้ฯ
ห่างเหินห่างหายการเดินดูนิทรรศการศิลปะมานานมาก เวลาอยู่ในห้องหรือสถานที่จัดนิทรรศการจะรู้สึกเหมือนเราเดินตัวลอยๆ อยู่ในอีกโลก
ว่าแล้วก็คิดถึงการตั้งคำถามค่ะ
^^
ขอบคุณสำหรับถ้อยคำดีๆ
และความรู้สึกที่ดีที่มีให้กันค่ะ
ขอบคุณนะคะ
:)ไม่น่าเชื่อแฮะพี่ แปดปีแล้ว
ไวดีจัง ..
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่แสนดีเสมอมาค่ะ
ไว้จะหิ้ว bin 2 ไปฝากนิ ..
แบบหว่าหาเรื่องกินอ้ะ .. ดีไหม :)
nongnoo
อ่านแล้วอ่านอีก เป้นอีกเล่มที่ไม่ว่าจะไปไหนพกไปด้วยเหมือนยาสามัญประจำบ้าน หรือจะยิ่งกว่านั้นดี ไม่ค่อยแน่ใจ
แต่ทุกครั้งที่อ่านถึงตอนนี้ น้ำตาเจ้ากรรมค่อยๆไหลลงมาเรื่อยๆ
แหมะ แหมะ ลงหนังสือ จนเป็นด่างดวงไปหมดแล้ว แต่ก็อดไม่ได้ซะที
ที่จะต้องร้อง เพราะทุกวันนี้ ยังคงเดินตามใครคนนั้น
ทั้งๆที่รู้แก่ใจว่ายังไงเขาก็ลืม....
เพราะบทความนี้ของพี่ปรายนะ ทำให้การมองความรักของหนูเปลี่ยนไปเลย การเดินไปพร้อมๆกัน ข้างๆกัน ถึงแม้การเดินทางจะช้าไปบ้าง ผิดเป้าหมายไปบ้าง แต่ก็มีความสุขดี เดินไปเสมอกันจะได้ไม่ลืมกัน
(อยากเป็น piglet ที่มีหมีพูห์อยู่ข้างๆ เสมอ)
piglet
หมูพ์กับพิกเลตยังเดินอยู่ในใจนักอ่านคนนี้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน
...ที่ยังไม่รูด้วยซ้ำว่า"แค่อยากรู้ เธอยังไม่ลืมฉัน"ได้กำเนิดมาจากน้ำหมึกของผู้ใด
จนถึงวันนี้ที่ได้รู้จักนามคนเขียน
และงานเขียนของพี่'ปรายเรื่อยมาล่ะค่ะ :)
หมีพูห์คงไม่ได้เดินเร็วเกินไป
เพราะพิกเล็ตยังคงตามทัน
หมีพูห์อาจจะทำคนหล่นหายจากชีวิตอยู่บ่อย ๆ
พิกเล็ตอาจจะเคยถูกทิ้งอยู่บ่อย ๆ
พิกเล็ตก็เลยไม่ค่อยมั่นใจ
กี่ครั้งกี่หนกี่คนมาแล้วที่หมีพูห์ทำหล่นหายไปจากชีวิต
หมีพูห์เดินอยู่ข้างหน้า
โดยความรับรู้ที่ว่ามีพิกเล็ตเดินอยู่ข้างหลัง
ส่วนพิกเล็ตก็กำลังเดินตาม
มองเห็นเพียงแผ่นหลังของหมีพูห์
ใกล้บ้าง..ไกลบ้าง..
หมีพูห์อาจจะกำลังเดินไปข้างหน้า --เฉย ๆ--
หมีพูห์ไม่ได้ลืมพิกเล็ต
แต่แล้วพิกเล็ตจะรู้ได้อย่างไร
ก็เหมือนคนเรา
เราอาจจะรู้ได้ ว่าใครบ้างที่เราทำตกหล่นไป
แต่กี่คน ที่เค้าทำเราหล่นหายไป
ไม่อาจจะรู้ได้เลย..
.............................................
คุณ ปรายพันแสง
ประทับใจ ข้อความหลายตอน ของ แค่อยากรู้ เธอยังไม่ลืมฉัน มากค่ะ
ตลอดการเดินทางชีวิตอันยาวไกล...เรายังมีกันและกันไปตลอดทาง
อยากอ่านหนังสือเล่มนี้ และเล่มอื่นอีก หาซื้อได้อีกหรือไม่คะ ที่ไหนบ้าง
ขอบคุณมาก สำหรับ ข้อความที่เปนกำลังใจ
wunice
พี่ ปราย
จำได้ ว่าเคย(ยืมเพื่อน)อ่าน
"ฉันเกลียดเธอ ฉันรักเธอ ชีวิต"
ความรู้สึกตอนนั้น เป็นยังไง ก็ลืมไปแล้วค่ะ
แต่ว่า,, ,อ่านเรื่องของพูห์แบร์ กะ พิกเลท
อีกครั้ง ในตอนนี้ แล้ว,, ,
เข้าใจ ความรู้สึก ของพิกเลท มากๆ
ความ รู้สึก ที่ไม่มั่นคง ไม่มั่น ใจ,, ,มันทรมาน มากๆเลย
อ่านทีไรน้ำตาซึมทุกทีครับ
รู้จักพี่'ปรายมา 5 ปีแล้ววว
แวะเวียนมาประจำแต่ไม่เคยฝากคำทักทายไว้เลย...
ช่วง 2 อาทิตย์ที่ผ่านมานี่หยิบอ่านเล่มนี้ทุกวัน
เพราะกำลังคิดถึงใครบางคนที่มีอิทธิพลกับความรู้สึกนึกคิดเรามากมาย
และคิดถึงพี่'ปรายด้วย
จนต้องขออนุญาตมาระบายอารมณ์ไว้น่ะค่ะ
ก็น้ำตาหยดแหมะๆเพราะงานของพี่มา 2 อาทิตย์แล้วอ่ะ
(ไม่ใช่เพราะใครคนไหน T_T)
(ไม่น่าหยิบกลับมาอ่านช่วงนี้เลยเรา)
ชีวิตมีสุข ไม่ได้เศร้า แต่เหงาสุดใจ
พี่ปรายช่วยนิยามอารมณ์นี้หน่อยสิคะ
ตอนนี้เราคงกำลังเป็นพิกเล็ทอยู่ล่ะมั้ง
...แต่ติดที่ว่าแม้แต่จะขอเสียงก็ไม่กล้าน่ะค่ะ
ขอเดินตามต้อยๆอย่างนี้ไปแล้วกันเนอะ
ก็พิกเล็ทอย่างเราตัวเล็กกว่าเค้ามากมายอ่ะ
คงเดินตามไม่ทัน 555+
อย่างน้อยก็ได้เห็นหลังเธอตลอดไป
...คงดีกว่าได้เห็นหน้า เพราะสวนทางกันไปตลอดกาล
อ้อ!รออ่าน คืนรัก อยู่นะคะ
หนูว่าหนูเป็นเหมือนผู้ชายในเรื่องอ่ะ
หนูกับเค้าคนนั้นไม่รู้ใครใคร่ใคร
แต่ที่รู้มันลึกซึ้งอยู่ในหัวใจหนูแล้ววว
ได้อ่านแล้ว เดี๋ยวมาขยายนะคะ
ด้วยรักและศรัทธาค่าพี่สาว
แสดงความคิดเห็น