last update blog : Nov 02,2009
.........
คิดแบบอีตี๋นนนนนนน....นนนน
......
อีติ๋น หรืออีตี๋นขาว คือแมวดำตีนขาวตัวหนึ่งใน อ.ปาย ที่ชาวบ้านเรียกกัน นักท่องเที่ยวต่างชาติในเมืองปายบางคนผ่านมาเห็นแล้วเรียกมันว่า ไวท์ซ็อก หรือ ไวท์ซ็อกเลดี้ มาจากคำว่า white sock หมายถึง“อีถุงเท้าขาว”
อีตี๋นขาว มีชื่อจริงว่า “แองเจลล่า” เป็นชื่อที่เจ้าของมันตั้งให้ เจ้าของอีตี๋นเป็นฝรั่งตัวใหญ่ กล้ามโต มีรอยสักน่าเกรงขามเต็มแขน ฟังมาว่าเคยเป็นนักท่องเที่ยวที่มาเยือนปายหลายครั้ง ก่อนตัดสินใจพำนักแบบ long term – long life โดยเช่าบ้านอยู่ในปายล่ำสันนานเป็นปีๆ โดยไม่มีกำหนดกลับ
เจ้าของอีติ๋นมักจะร้องเรียกหามันตอนค่ำให้มากินข้าวปลาว่า “แอ่งเจ๊ลลลหล่า แอ่งเจ๊ลลลลลลลล้า ม่ำ ม่ำ ม่ำ” เสียงดังทุกวัน เสียงอย่างนั้นมีส่วนทำให้ฉันเลิกกลัวเจ้าของอีติ๋นขาวได้แล้วอย่างเด็ดขาด
ส่วนชื่อ “อีตอแหล” ก็เป็นอีกชื่อหนึ่งของ “อีติ๋นขาว” หรือ “อีแองเจลล่า” ที่ฉันแอบตั้งให้ เมื่อสังเกตว่ามันเป็นแมวที่นอนได้นอนดี นอนตะบี้ตะบันตั้งแต่เช้ายันค่ำ
เพื่อนในปายคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า แมวเมืองปายตัวหนึ่งขี้เซามาก เป็นแมวของ“น้องชิน”เจ้าของร้านโปสการ์ด Together ร้านสวยเยื้องที่ว่าการอำเภอปาย ที่นั่งเฝ้ารอจับหนูอยู่ดีๆกลับเผลอหลับงึกงักหน้าตาเฉย
ฉันว่าอีติ๋นขาวก็น่าจะเป็นแมวอย่างนั้นเหมือนกัน
คือขี้เซาคล้ายกันแต่อาจตอแหลกว่า
อย่างเวลาคนเรียกว่า“อีติ๋นขาว”
มันก็จะลุกเดินมาเคล้าแข้งเคล้าขา
เลียไม้เลียมือเขาอย่างรักใคร่
เวลาคนเรียก“ไวท์ซ็อก”
มันก็จะเข้ามาทำท่าอ้อนติ๋น เอ๊ย! อ้อนตีนประจบเขาไม่เลิก
จนเกือบโดนอุ้มหายไปหลายหน
นับว่าเป็นแมวแห่งปาย
แมวของมหาชนอย่างยิ่ง
นั่นยังไม่ร้ายเท่าเวลาที่มันได้ยินเจ้าของเพรียกหาว่า “แอ่งเจ๊ลลลหล่า แอ่งเจ๊ลลลลลลลล้า ม่ำ ม่ำ ม่ำ” ไม่ว่ามืดค่ำแค่ไหน ไม่ว่ากำลังนอนหลับอุตุอยู่บนบันไดบ้านฉันอย่างแสนสบายเพียงใด
มันจะสะดุ้งตื่น ค่อยๆ โงหัวขึ้นช้าๆ มองซ้ายแลขวา ลุกขึ้นบิดขี้เกียจตัวเป็นเกลียวประมาณสิบบิด กระย่องกระแย่งลงบันได เยื้องย่างเดินข้ามถนนเล็กๆ ไปตามเสียงเรียกนั้นด้วยท่วงท่านวยนาดกรีดกราย เพื่อจัดการอาหารค่ำมื้อนั้น
ประหนึ่งว่า “อุ๊ย จะเรียกหาชั้นทำไมกันยะ กำลังนอนสบายเชียว อ่ะ เดี๋ยวชั้นไปช่วยกินข้าวกินปลาให้หน่อยละกัน จะได้เลิกเรียกหาชั้นซะที รำคาญ!” ประมาณนั้น
ก่อนมันจะกลับมานอนตรงขั้นบันไดเดิมทุกครั้ง
ที่ฉันเพิ่งถูบ้านเสร็จหมาดๆ
เฮ้อ!
อีตี๋นขาว มีชื่อจริงว่า “แองเจลล่า” เป็นชื่อที่เจ้าของมันตั้งให้ เจ้าของอีตี๋นเป็นฝรั่งตัวใหญ่ กล้ามโต มีรอยสักน่าเกรงขามเต็มแขน ฟังมาว่าเคยเป็นนักท่องเที่ยวที่มาเยือนปายหลายครั้ง ก่อนตัดสินใจพำนักแบบ long term – long life โดยเช่าบ้านอยู่ในปายล่ำสันนานเป็นปีๆ โดยไม่มีกำหนดกลับ
เจ้าของอีติ๋นมักจะร้องเรียกหามันตอนค่ำให้มากินข้าวปลาว่า “แอ่งเจ๊ลลลหล่า แอ่งเจ๊ลลลลลลลล้า ม่ำ ม่ำ ม่ำ” เสียงดังทุกวัน เสียงอย่างนั้นมีส่วนทำให้ฉันเลิกกลัวเจ้าของอีติ๋นขาวได้แล้วอย่างเด็ดขาด
ส่วนชื่อ “อีตอแหล” ก็เป็นอีกชื่อหนึ่งของ “อีติ๋นขาว” หรือ “อีแองเจลล่า” ที่ฉันแอบตั้งให้ เมื่อสังเกตว่ามันเป็นแมวที่นอนได้นอนดี นอนตะบี้ตะบันตั้งแต่เช้ายันค่ำ
เพื่อนในปายคนหนึ่งเล่าให้ฟังว่า แมวเมืองปายตัวหนึ่งขี้เซามาก เป็นแมวของ“น้องชิน”เจ้าของร้านโปสการ์ด Together ร้านสวยเยื้องที่ว่าการอำเภอปาย ที่นั่งเฝ้ารอจับหนูอยู่ดีๆกลับเผลอหลับงึกงักหน้าตาเฉย
ฉันว่าอีติ๋นขาวก็น่าจะเป็นแมวอย่างนั้นเหมือนกัน
คือขี้เซาคล้ายกันแต่อาจตอแหลกว่า
อย่างเวลาคนเรียกว่า“อีติ๋นขาว”
มันก็จะลุกเดินมาเคล้าแข้งเคล้าขา
เลียไม้เลียมือเขาอย่างรักใคร่
เวลาคนเรียก“ไวท์ซ็อก”
มันก็จะเข้ามาทำท่าอ้อนติ๋น เอ๊ย! อ้อนตีนประจบเขาไม่เลิก
จนเกือบโดนอุ้มหายไปหลายหน
นับว่าเป็นแมวแห่งปาย
แมวของมหาชนอย่างยิ่ง
นั่นยังไม่ร้ายเท่าเวลาที่มันได้ยินเจ้าของเพรียกหาว่า “แอ่งเจ๊ลลลหล่า แอ่งเจ๊ลลลลลลลล้า ม่ำ ม่ำ ม่ำ” ไม่ว่ามืดค่ำแค่ไหน ไม่ว่ากำลังนอนหลับอุตุอยู่บนบันไดบ้านฉันอย่างแสนสบายเพียงใด
มันจะสะดุ้งตื่น ค่อยๆ โงหัวขึ้นช้าๆ มองซ้ายแลขวา ลุกขึ้นบิดขี้เกียจตัวเป็นเกลียวประมาณสิบบิด กระย่องกระแย่งลงบันได เยื้องย่างเดินข้ามถนนเล็กๆ ไปตามเสียงเรียกนั้นด้วยท่วงท่านวยนาดกรีดกราย เพื่อจัดการอาหารค่ำมื้อนั้น
ประหนึ่งว่า “อุ๊ย จะเรียกหาชั้นทำไมกันยะ กำลังนอนสบายเชียว อ่ะ เดี๋ยวชั้นไปช่วยกินข้าวกินปลาให้หน่อยละกัน จะได้เลิกเรียกหาชั้นซะที รำคาญ!” ประมาณนั้น
ก่อนมันจะกลับมานอนตรงขั้นบันไดเดิมทุกครั้ง
ที่ฉันเพิ่งถูบ้านเสร็จหมาดๆ
เฮ้อ!
....
…คนอ่าน
